مقالۀ زیر به بررسی نقش یونیسف در کشورهای جهان سوم خصوصا ایران در سالیان گذشته می پردازد.

در میان مجموعه ملل متحد، یونیسف تنها سازمانی است که منحصرا در راه بهزیستی کودکان می کوشد. در سال 1946 برای کمک فوری و نجات بخش به قربانیان جوان و بی توای جنگ جهانی دوم، یونیسف شکل گرفت. هنگام بروز فجایع، یونیسف به کمک رسانی فوق العاده و فوری می پردازد، اما در طول این مدت، صندوق یونیسف توجه عمدۀ خود را به جبران کمبودهای بی پایان میلیون ها کودک محروم در کشورهای در حال رشد آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین معطوف کرده است. به پاس این فعالیت ها در سال 1965 یونیسف به دریافت جایزۀ صلح نوبل نائل شد.

در سال های اخیر، با کمک وسایل ارتباط جمعی یونیسف توجه جهانی را به این نکته جلب کرده است که با دقت در اجرای چهار اصل نسبتا ساده و ارزان، والدین می توانند تعداد مرگ و میر کودکان را به میزان نصف کاهش دهند و روزانه جان بیش از بیست هزار کودک را نجات بخشند. این اصول کم هزینه عبارتند از: کنترل دقیق رشد کودک، تامین آب و املاح بدن به کمک سرم خوراکی، تغذیه با شیر مادر و پیشگیری از بیماریها به کمک تلقیح.

آیا یونیسف یک بنگاه خیریه است؟

خیر، یونیسف سازمانی است که در صورت درخواست دولتها برای راه اندازی برنامه های چند جانبه به نفع کودکان، به کمک آنها می شتابد و میزان سرمایه گذاری خود کشورهای دریافت کنندۀ خدمات در این راه، همواره بیش از کمک یونیسف است.

یونیسف چگونه عرضۀ کارتهای تبریک را آغاز کرد؟

در سال 1946 یک دختر هفت ساله به نام حیتکا سامکووا به پاس کمکهای یونیسف به دهکدۀ جنگ زدۀ خود در چکسلواکی یک نقاشی برای یونیسف کشید. طرح او نخستین کارت تبریک یونیسف شد.

چه مقدار از درآمد حاصل از فروش کارتها و تقویمها عملا به مصرف کمک به کودکان می رسد؟

تمام طرحهای کارتها توسط هنرمندان موزه ها اهدا می شوند، به علاوه مجموعۀ فروشندگان نیز تقریبا همگی داوطلب هستند مانند کمیته های ملی یونیسف، موسسات خصوصی و افراد. در نتیجه، هزینه یونیسف عبارت است از هزینه واقعی تولید و یک حداقل هزینه اداری. تمام سود نسبتا زیاد و فوق العاده ای که باقی می ماند، مستقیما به مصرف طرح های یونیسف برای کودکان می رسد.

سود ویژۀ حاصل از فروش فقط یک کارت یونیسف می تواند به نجات جان یک کودک کمک کند.

یونیسف، صندوق کودکان سازمان ملل متحد، در 11 دسامبر 1986 چهلمین سالگرد تاسیس خود را جشن گرفت. چهل سال در مقایسه با تغییرات لازم برای حمایت کودکان در مقابل مرگ، گرسنگی و بیماری و از میان برداشتن بی سوادی و مشقت زمان کوتاهی است. در هر شش ثانیه یک کودک در نقطه ای از جهان بر اثر بیماری هایی که می توانست علیه آنها واکسینه شود می میرد یا ناقص می شود. البته آمار فوق مربوط به سال 1365 ه.ش است و در حال حاضر این آمار افزایش یافته است.

چهل هزار کودک روزانه جان خود را از دست می دهند که اغلب آنها می توانند زنده بمانند.

به این ترتیب کارهای زیادی هنوز در پیش است. با اینهمه یونیسف در چهل سال گذشته اقدامات مهمی در زمینه های گوناگون صورت داده است:

  • کمک به کودکان یتیم و کودکان دچار کمبود تغذیه در اروپا بعد از جنگ جهانی دوم و هم اکنون به کودکان کشورهای جهان سوم.
  • کمک های اضطراری به میلیون ها کودک در فلسطین، بنگلادش، پرو، اتیوپی و جاهای دیگر.
  • اجرای پروژه های دراز مدت توسعه در تقریبا تمام کشورهای جهان سوم (یونیسف تا سال 1365 در بیش از 113 کشور از کشورهای در حال پیشرفت فعالیت دارد).
  • همکاری در تلاشهای مربوط به ریشه کنی آبله و بیماری باز (نوعی بیماری پوستی سیاهان).
  • ابداع روشهای جدید حمایت از کودکان با همکاری اهالی بومی.
  • تربیت صدها هزار نفر در زمینه های آموزش و پرورش، کشاورزی، روشهای تولد کودک، بهداشت و غیره.
  • تدارک وسایل دارویی، تحصیلی، پمپ آب و صدها هزار تن ابزارهای گوناگون در سراسر جهان.
  • کاربرد اقدامات تکنیکی جدید در زمینۀ واکسینه کردن، نگهداری از کودک، تغدیه از طریق پستان، و ترمیم آب از دست رفتۀ بدن و غیره در سطح منطقه و کشور.
  • آگاه ساختن مردم جهان، از طریق کمیتۀ ملی یونیسف و گروه های داوطلب وابسته به آن، از روشهای جدید مربوط به حل مسائل رفاهی کودکان.

بودجۀ یونیسف تماما از طریق کمک های داوطلبانۀ دولتها و افراد تامین می شود. 75 درصد منابع مالی آن از طریق دولتها و 25 درصد بقیه از طریق تشکیل صندوقهای گوناگون و فروش کارت تبریک و لوازم التحریر تامین می شود.

در سال 79، مرکز امور مشارکت زنان با همکاری یونیسف، اقدام به پروژۀ ملی آموزش حقوق زنان و دختران جوان در ایران نمود. متن آموزشی این کلاسها توسط یونیسف آماده شده و "اقدام محلی، تغییر جهانی" نام دارد. این آموزش در تمامی شهرها و روستاهای ایران انجام پذیرفت و در اولین دورۀ آن در اواخر بهار سال 79 برگزار شد، اساتید این دروس، آموزش های لازم را دیدند. از مواردی که این اساتید برای آن آموزش دیدند می توان به:

الف) جواز روسپیگری غیر اجباری

ب) حمایت از سقط جنین در بارداریهای ناخواسته

اشاره کرد؛

از دیگر موارد مورد اشاره در  طرح مورد اشاره به "آزادی روابط جنسی نوجوانان و ممنوعیت ازدواج آنان" اشاره شده است.

در صفحۀ 48 بیان می کند: "جامعۀ بین المللی همۀ دولتها را به تعیین سنی نه کمتر از 15 سال فرا می خواند".

و در صفحۀ 89: "ازدواج های زودهنگام بر تندرستی و استقلال میلیونها دختر جوان لطمه وارد می آورند".

در صفحۀ 80 عنوان می کند: "برخی از حکومتها از اذعان به این نکته کاملا سرباز می زنند که نوجوانان هم به روابط جنسی می پردازند و در مورد بهداشت جنسی و باروری خود نیازهایی دارند... یکی از موانع اساسی در تامین بهداشت مناسب برای نوجوانان، فقدان آموزشهای موثر جنسی، بخصوص کمبود اطلاعات دربارۀ جلوگیری از بارداری و بیماری های مسری مقاربتی برای دختران و پسران است."

در صفحۀ 71 بیان می کند: "زنان هم به عنوان موجوداتی جنسی و هم تولید مثل کننده شناخته شده اند و بدون هی قید و شرط صریحی در مورد سن، از حقوق انسانی برای تصمیم گیری آزادانه در زمینۀ پرداختن به امور جنسی بهره مندند."

مطابق متن آموزشی، نوجوانان در ارضا نیاز جنسی خود آزادند و توصیه شده تا مراقب باشند در این روابط صاحب فرزند نشوند و این مراقبت، رفتار جنسی مسئولانه می نامد.

برای تامین کامل بهداشت باروری همۀ مردم به آنچه در زیر ذکر می شود نیاز دارند:

«ترویج رفتارهای جنسی مسئولانه از جمله، استفادۀ بیشتر از کاندوم»

«در ارتباط با رفتار جنسی آزادانه نوجوانان، دولت حق مداخله ندارد و باید با آداب سنتی یا رفتار والدین در صورت ایجاد محدودیت در روابط جنسی فرزندان، مقابله نماید»(صفحۀ 74)

در صفحۀ 101 جزوه در محکوم نمودن خشونت و در راستای بند آزادی روسپیگری به عنوان یک شغل آورده شده است:

«زنان نه تنها در مراحل مختلف زندگی طعم خشونت را می چشند بلکه خشونت را بنابر طبقه، شغل، نژاد، دین یا سایر موقعیتهایشان به نحوهای گوناگون تجربه می کنند. مثلا روسپیان به سبب موقعیت و مقام نازلی که در جامعه دارند همه روزه در معرض خشونت هستند»

در راستای بند حمایت از سقط جنین در بارداریهای ناخواسته و در درس "حق انسانی برای بهره مندی از بهداشت" می گوید:

«زنان ممکن است دچار برخی از این مسائل مرتبط با بهداشت یا گرفتار همۀ آنها باشند. فقدان آب آشامیدنی پاک، فقدان خدمات سالم برای سقط جنین و...»(ص 57)

در درس «حق انسانی زنان در مورد باروری و امور جنسی» و در صفحۀ 70 چنین آورده شده است:

«نگرش کلی در جامعۀ شما درمورد سقط جنین چیست آیا سقط جنین بی خطر و از عهده برآمدنی برای همه موجود است؟ اگر نه، آیا هنوز هم به سقط جنین اقدام می شود؟ نتیجه وجود یا فقدان راههای اقدام به سقط جنین چیست؟»(ص 70)

البته نشریات و گروه های قلیلی در زمان ارائۀ این آموزشها که در جهت ارتقا و رشد جامعۀ زنان در ایران و سایر کشورهای جهان سوم و حتی کشورهای توسعه یافته، ارائه می شدند، تلاش می کردند تا با تقابل این بندها با قوانین جاری اساسی و استفاده از احساسات عمومی، بر ضد این آموزشات اقدام کنند.

 

منابع و ماخذ:

1- آشنایی با یونیسف: نشریۀ پیوند؛ شمارگان 129، 130 و 131؛ تیر، مرداد و شهریور 1369

2- یونیسف در چهل سالگی: نشریۀ پیام یونسکو؛ شمارۀ 200؛ بهمن 1365

3- گزارش ویژه: یونیسف در ایران چه می خواهد؟!: کتاب نقد؛ شمارۀ 17؛ زمستان 1379؛ صص 364 تا 391